بانو با سگ ملوس

چند روزی هست که دارم وبلاگ دوستان نا شناس رو می خونم. قبلا از این عادتها نداشتم. اما متوجه یه دنیای غنی و جالب شدم. ایرانی ها چقدر حرف برای گفتن دارند ! مطالب اغلب خواندنی اند. یک دنیای پرو پیمون ، اگر چه مجازی. آدم وقتی خودش را به یکی دو دوست محدود کنه از دیگران باز می مونه. مثل اینه که آدم به حوض توی خونه ش اکتفا کنه در حالی که دریا رو نادیده گرفته. به وبلاگها سر می زنم  و شریک غم و شادی دوستان می شم. گاهی پیام می ذارم. ولی اغلب نمی ذارم. چون اگه پیام بگذارم شاید فکر کنند برای دید و بازدیده که بهشون سر زدم. آهسته می یام و آهسته می رم. این طوری بهتره. گوش دادن ، شنیدن ، خوندن و سکوت..... مگه چقدر می شه همه ش حرف زد و به دیگران گوش نداد؟  دیگران ، این دیگران دوستداشتنی.