ادبیات در ایران معنی عجیبی دارد .زمانی خیال می کردم نویسنده ها با دیگران فرق دارند اما بعد ا متوجه شدم این دیگران هستند که با نویسنده ها فرق دارند !
اگر اهل معامله ای بیا جلو . اگر اهل معامله نیستی مگر مریضی کاری را انتخاب کرده ای که شانس موفقیتی در آن نیست؟ اگر می توانی اهل رفیق بازی باشی ، بلدی چطور پارتی جمع کنی ، اگر می توانی حمایت کنی و حمایت بطلبی ، اگر در توانت هست که برای کتابهای دیگران ولو مزخرف باشند و هیچ اعتقادی به آنها نداری نقد مثبت بنویسی ، اگر در خانه بازی و مدام سفره پهن می کنی ، اگر زنی و برایت مهم نیست که غرورت چقدر ارزش دارد و می توانی با کسی که اصلا ازش خوشت نمی آید بخوابی آن هم برای رفتن به سفرهای داخلی و خارجی و احیانا جایزه گرفتن .... بله چرا که نه؟ چیزی می دهی چیزی دریافت می کنی . غیر از این است؟ برای رسیدن به هدف هر کاری باید کرد ، نباید؟ هدف چون ارزشمند است وسیله را توجیه می کند. اصلا اگر بلدی دیگران را روی انگشتت بچرخانی مطمئن باش در نویسندگی هم موفق می شوی. به تنها چیزی که احتیاج نداری خوب نوشتن است . چون این روزها کسی کتاب نمی خواند که حالا تو زور بزنی که خوب بنویسی یا بد . فقط حواست باشد تفننی کار کن نه حرفه ای اما حرفه ای وارد روابط شو و نقشه بکش. اگر واقعا به نوشتن علاقه داری برای دل خودت بنویس . چکار داری دیگران کارهات را بخوانند ؟ چه کار داری هی زور می زنی که چند خواننده ی بیشتر پیدا کنی؟ کسی به تو که گوشه گرفته ای محل سگ هم نمی گذارد که حالا تو به فکر افزودن تعداد خوانندهات باشی. مردم هم که عقلشان به چشمشان است . هر کسی که نوشته ها و کتابهاش اسم و رسم داشت دنبالش راه می افتند . گفتم اسم و رسم نه محتوا. متوجه هستی که .... اگر نویسنده ی شهرستانی هستی که وامصیبتا ! اصلا وارد گود نشوی سنگین تری . آخر به چه امیدی می خواهی بنویسی؟ ببین وقتی هم شکایتی می کنی بهت می گویند از نوشتن برای خود نوشتن لذت ببر . به مطرح شدن و خوانده شدن فکر نکن. مثل صادق هدایت که بوف کورش را در سیصد نسخه چاپ کرد فقط برای سایه ات بنویس و بعد اگر دوست داشتی خودکشی کن تا شاید دری به تخته بخورد و خدا را چه دیدی ؟ معروف شدی ...... از حرص خوردن و خوانده نشدن که بهتر است.
اگر داستانی عشقی بنویسی بی فایده است اگر سیاسی بنویسی باز هم بی فایده است ، اگر از بند تنبان بنویسی ، بی فایده است ، اگر حرفهای خاله زنکی بزنی بی فایده است ، اگر جدی و فلسفی بنویسی بازهم فرقی با لیچار گویی ندارد . بابا مردم از کلمات بی زارند . موضوع این است . موضوع نوشته هات نیست ، موضوع اخلاق گند خودت است. باید سعی کنی شبیه دیگران شوی . همرنگ جماعت شوی . این مهم است . اگر یک ذره خودت باشی کارت تمام است. دیگران یعنی همانها که اهل معامله اند. خب دیگر برای امروز ت بس است.
